Alfons Wigink gaat lachend het land door

Chauffeur Alfons aan het woord
Aan wie denk jij als we het hebben over de man die altijd goed gebekt is, waar het enthousiasme vanaf spat, wiens lach je al van verre hoort, die van aanpakken weet en een hart van goud heeft? Dat kan er maar één zijn: onze collega Alfons. Chauffeur van de opvallende VDR vrachtwagen en in z’n vrije tijd in de weer met aandelenkoersen. Wij gingen met Alfons om tafel voor een goed verhaal. Nou, die kun je krijgen. De koning van VDR rijdt stad en land af om de mensen op onze bouwplaatsen te ondersteunen.

Alfons werkt sinds 2001 bij VDR. Even daar voor werkte hij ergens waar hij niet helemaal op zijn plek zat. “Op dat moment werd ik gebeld door Wim Sibelt, de vader van Iwan, die ook uit Heeten komt. Ik ben door hem gevraagd om bij VDR te komen werken als chauffeur. Dat is natuurlijk een hele eer dat je wordt gebeld. Deze kans heb ik toen met beide handen aangepakt. En daar heb ik nog geen seconde spijt van.”

Hoe Alfons achter het stuur kroop
“Als chauffeur bij VDR ben ik vaak onderweg met goederen richting bouwplaatsen door heel Nederland. Zo ben ik op mijn manier van begin tot eind betrokken bij ieder bouwproject. Op de bouwplaats kan ik onze collega’s en onderaannemers ter plaatse helpen met de vrachtwagen en kraan. De kleine kraan maakt dat we flexibel zijn en we zelf veel kunnen regelen. Dan hoeven we geen extra grote en dure kranen in te huren. In veel gevallen is het voor mij een kleine moeite om bij te springen met mijn kraan. Dit wordt erg gewaardeerd op de bouwplaatsen en levert blije gezichten op. Bij mijn collega’s én mij!”

Een groot gebaar
“Naast mijn werk, waar ik graag ben, is mijn thuishaven in Lettele. Samen met mijn dochter woon ik op een fijne en rustige plek. Ons karakteristiek huisje komt uit 1733 en is omringd met groen. Vanuit de rust merk je het snel genoeg als er iets gaande is. Ik weet nog goed dat er rond mijn 50e verjaardag (2017) wat speelde op kantoor. Collega’s waren aan het smoezelen. Nog geen 3 weken na mijn verjaardag stonden een aantal top-collega’s op zaterdagochtend bij mij op de stoep om mij te helpen met een verbouwing. Een verbouwing die altijd nog moest gebeuren, maar er door mijn hectische situatie nog nooit van was gekomen. Een aantal zaterdagen hebben zij mij geholpen. Die hulp van mijn collega’s zal ik nooit vergeten. Hiervoor ben ik iedereen nog steeds erg dankbaar. Ik geniet nog elke dag van ons fijne huis.”